گر تو را از ابلهی کردم رها ، برمن ببخش
بر سر پیمان نه بر مهر و وفا ، بر من ببخش

راه ورسم عاشقی را نا بلد چون کودکان
اشتباه و ناروا کردم خطا ، بر من ببخش

بر بلند آسمان زود آمدم پرواز را
این سقوط آن ترس و اینک قهقرا ، بر من ببخش

بر تماشا ساحل دریا به چشمم خوش نشست
از سر تقصیر اگر آن ماجرا ، برمن ببخش

غرّش توفنده ی دریا دلم را زهره برد
شکّ و تردیدم چرا بر آن عصا ، بر من ببخش

چوب تعلیم ات عجب درسی به پایم در فلک
عین عاشق گم به قاف از ابتدا ، بر من ببخش

هرچه گویی آن کنم ، تنها نشان خانه را
در حریم امن تو حمد و ثنا ، بر من ببخش

از سر تقصیر نه ؛ جرمم ز نادانی سبب
جمع یاران را ؛ به دوری مبتلا ، برمن ببخش

بی نشان تنهای شب در جشتجو شاید تو را...
او غریب اینجا تو اش ای آشنا بر من ؛ ببخش

اردکان 28/7/87