ای غزل ای یار دیرین بر تو مهمان آمدم

لنگ لنگان زان طرف ، اینجا به درمان آمدم

گر خطا ، چشم خطا پوشت به ما جایی بده

از در ِ پنهان و دور از چشم دربان آمدم

شد خزان فصل بهار ِعاشقان و برگ ریز

یاد آن ایّام خوش با چشم گریان آمدم

آن غروب آن برق آن چشمان افسونکار او

آن تمنا را چرا با دست لرزان آمدم

شرح آن نامردمی آتش بجان زد پا به راه

خسته از نامردمان اینجا گریزان آمدم

سوزش سرمای فصل دیگری در انتظار

این ره پر پیچ و خم امّا نه آسان آمدم

اینک این تنهای شب های سیاه بی سحر

نا تمام و بی ثمر بی شک ّ پشیمان آمدم

بی نشان را گفتنی بسیار بود امّا خجلA

گرچه پا در گل به فریاد او ، به عصیان آمدم

اردکان 22/7/87