با سلام به همه ی آوای دلیهای محترم. احتراما اینجانب به همه ی شما عزیزانی که از بابت خداحافظی این دختر بد نا راحت شده اید، عرض می کنم اصلا ناراحت نباشید. مریم از دست کسی ناراحت نیست، دست خودشم نیست
یه کم قاطی کرده، که اونم به زودی رفع می شه اگه هم رفع نشد خودم رفعش میکنم!!!!
مگه آوای دل شهر هرته که هر کس دلش خواست راحت سرشو بندازه پایین و بره سی خودش. آوای دل قانون داره. شرط اول این قانون اینه که باید به همه ی آوای دلیها احترام بزاریم.وقتی وارد این سایت شدی باید باشی تا آخرش.

دیگه روی سخنم با مریمه

دیونه!(آخه چی بگم که مودبانه باشه آخه؟!!!!!)
اگه من بگم دارم میرم آخه یه چیزی، تو دیگه چرا؟
من که شاید یا مشغله زندگیم اونقدر بوده که نتونستم تا حالا به صورت مداوم برای آوای دل مطلب بدم و یا آگاهایهام توی زمینه های مختلف اونقدر نبوده ، اما تو چی؟
تو که از اولش بودی. همه جوره سایت و حمایت کردی. هرکس ندونه که امثال منو آقای اصغری و اشرفی میدونیم که چقدر زحمت کشیدی و پا به پا ی همه اومدی، حالا که اینهمه خاک و خول خوردی، حالاکه اینهمه دویدی تا همه با هم آشنا بشن حالا که تازه داریم همه با هم صمیمی می شیم و رابطه ها مون داره از دلهامون می گذره، می گی می خوام برم؟ اونم اینجوری بی مقدمه ، بی موقع، بی.... آخه چی بگم که مودبانه باشه!!!؟
اصلا می دونی چیه؟
من از اولش میدونستم این شعر و شاعری به تو نمی سازه.بابا آخه تو رو چه به این کارا؟
تو می رفتی همون مقاله های تاریخی میذاشتی. لااقل همیشه رکورد بازدید کنندهای سایت رو می شکستی و اینجوری هم زده نمی شدی....!
زیاد حرف زدم برو...برو
به قول یکی از این خواننده های جینگیلی
مستونی که این روزا بدجور می خونه...
دلمو شکوندی برو حالشو بر
با من نموندی برو حالشو ببر
تو ما رو فروختی برو حالشو ببر...
و از این حرفا
آره برو یه کم استراحت کن! یه یه هفته و نه بیشتر. بعدش هم مثل بچه مدیرای خوب برمیگردی خونه ی خودت. اینم که دارم میگم زیاد باور نکن ولی اگه به همین تخس بازیهات ادامه بدی منم با آوای دل بای بای!
شوخی کردم که گفتم باور نکن باور کن!
در ضمن خانم شاعره ی محترمه،
در بیت یکی مونده به پایانی معلوم کنید که ما شما را هلال کنیم (یعنی از غصه، کمرتان را خم کنیم) یا حلال کنیم یعنی ببخشیمتان.
البته در هر دو صورت زیاد تو فیر نداره چون هیچ کدام از این دو کار را نمی تونیم انجام بدیم!
در پایان عرایضم می خواستم از همه ی آوای دلیها و همچنین از کل جوامع انسانی و احساسی جهانی در خواست کمک و همفکری نمایم تا شاید یک جوری این معضل آوای دلانه را حل و فصل نماییم. اگه هم کسی کمک نکرد خودم می دو نم چی کار کنم!
در پایان یک پیام حکیمانه به مریم عزیز
مری جونم!
رهرو آن نیست که گه تند و گهی خسته رود
رهرو آنست که آهسته و پیوسته رود.
با زبون خوش بهت میگم
ّّّّّّّّّّّمریم برگرد