جناب بوم نقاشی با احترام باید بگم وقتشه عاشق بکشی

لیلی رو مجنونش کنی ، فرهاد و شیرینش کنی ، عذرای وامق بکشی

دنیا رو زیر و رو کنی ، هرزه ها رو درو کنی ، باغ شقایق بکشی

جناب بوم نقاشی چه نقشی می خوای بکشی

بیا و نقش جم بکش یک سبز منسجم  بکش

زردی ها رو درو کن و  سرخ رخ عجم بکش

قلم بکش قلم بکش رو حرف غم قلم بکش

دروغ رو باطلش کن و تهمت رو منهدم بکش

 بکش سیاوش رو بکش هخا بکش منش بکش

کمان دست آرش و جمشید و جام جم بکش

بکش تو فریادی ز عشق، عشق بر این وطن بکش

نگاه ملت رو ببین یک میر خوش قدم بکش

بیا و زندگی کن و زندان و زندانی کن و

ایران و ایرانی کن و خاکش و محترم بکش

جناب بوم نقاشی خوش قلم و خبر باشی

وقتشه که  تازه بشی نقشی ز مردمم بکش

بکش دعای مادر و بکش دل دلاور و

بکش علی رو مقتدا برق ِ تیغ ِ دو دم بکش

بکش نبرد مردم و درمان درد مردم و

دعای یا حسین بکش بیرق بکش علم بکش

یاور بکش دو صد هزار باور بکش در اقتدار

به احترام عاشقی باغ گلی خرم بکش

جناب بوم نقاشی با احترام باید بگم وقتشه عاشق بکشی

لیلی رو مجنونش کنی ، فرهاد و شیرینش کنی ، عذرای وامق بکشی

دنیا رو زیر و رو کنی ، هرزه ها رو درو کنی ، باغ شقایق بکشی

جناب بوم نقاشی چه نقشی می خوای بکشی

بیا و یک ثواب کن، ثواب کن ثواب کن فقط بیا شتاب کن

به حرمت خوبهای خوب، به احترام پاکیشون بدها رو بی نقاب کن

وطن رو سرفراز کن، نغمه صلح رو ساز کن دشمن ها رو جواب کن

هرکس پی خیانته، ظالم و بی عدالته نقشه اش رو نقش بر آب کن

در این شب تار بیا، نال چو زد یاربیا، بیا و  اسمان شب منور از شهاب کن

 نماز مادر رو ببین، ببین قیامت رو ببین ، به احترام مادران دعاش رو مستجاب کن

بنام رودکی بیا ، بیا به جوی مولیان بنام شمس و مولوی، بتاب و آفتاب کن

فریاد از بیداد جم ، از این ستم اباد جم، بیا به رسم جام جم، جام جهان شراب کن

 عاشقی مانده تنها، به احترام دنیا، عاشق و معشوق رو بیار،عشق رو شرفیاب کن

  به حرمت نقش و قلم، بیا به جنگ درد و غم بیا به تاریخ زمان تارترین کتاب کن

بیا دگر که خسته ایم ما ز کمر  شکسته ایم  بیا و جان مادرت در آمدن شتاب کن

جناب بوم نقاشی با احترام باید بگم وقتشه عاشق بکشی

لیلی رو مجنونش کنی ، فرهاد و شیرینش کنی ، عذرای وامق بکشی

دنیا رو زیر و رو کنی ، هرزه ها رو درو کنی ، باغ شقایق بکشی

جناب بوم نقاشی چه نقشی می خوای بکشی

در خون شده و غمين وبيـــــــمار كند

ديريست كه مرد ه ام ز سوز و غم  تو

اين عشق تو سوز و داغ بســـــيار كند

يك چند نبوده ام خوش از وصلـــت تو

بر ديده خيالــــــت غـــــــم و آزار كند

كشتي همه مرغ دل به صد تـــير نگاه

مي سوزد و بـس فــــــكرت ديدار كـند

شب فكر تو و به روزم آواز حزيــــــن

عالم به سر از فكر تــــــــــــو آوار كند

ترسم كه نبيندم دل اين دولت وصــــــل

اشك آمد و ديده ميل ديـــــــــــــوار كند

كم مانده و ميروي تو از پيش امــــــــيد

امّيد دلم خواهــــــــش ايـــــــــن يار كند

15/12/80

می روم تا در امتداد شب

وحیِ تازه از تو برگيرم

طرح صد ترانه در دل من

با خيالت چه سخت درگيرم

می زنم محکم بر لبان شب

بوسه با لبی پر از افسوس

در دو چشمم گريه می رقصد

خنده بر لب با غمی محسوس

خوابهای من چه می گويند؟

من کجا باشم پی تعبير؟!

بايدم لختی صبوری کرد

چاره بايد جست با تدبير

اکنون به ياد گذشته می گريم

بر سر گور خاطرات زرد

می کنم مرور دقايق مرده را

زندگی دوباره سبز بايد کرد

بر تن عريان آمالم

می کنم رخت سپيد بخت

می روم به جنگ نومیدی

آماده.. برای تلاشی سخت...

خيـال زلـــف و غمش خواب ما پريشان كرد

كجاست ساقي مستان كه بهر جرعه مـي

لـبـان تـشـنـه مـا را دوبـــاره عطــشان كـرد

بـيـــاد لالــه رخــان چــمــن گــلي چـيـنـيــد

چـرا كــه لالـــه رخـي تــرك عهد پيمان كرد

غـزال وحشـي دل دشـت و كوهساران بـود

به دام عشـق اسـيـرش نمــود و زنـدان كرد

بسـا كسي كـه بـه دام تو گشـتـه زنـدانـي

خوشا كسي كـه ســرش را نثار جانان كـرد

خـزان كـــه لالـــه و گــل را ربـــود از گلـشـن

نســيـم بـاد بهــاري چـمـن گـل افـشان كرد

عاشقم کردی و حالا ترکم آسان می کنی

بی وفايی پيشگی  تا حدّ امکان می کنی

ياد آنروزی که عشقم آتشی بر جان زدت

 
حالْ من را زيرخاکستر تو پنهان می کنی؟!

من به خوابم هم نمی ديدم وبال تو شوم

خوابهايم را چوکابوسی پريشان ميکنی!

توی قلب عاشقت مرغ دل من لانه کرد

 
آشيانِ مرغ عشقم را تو ويران می کنی!

اينهمه بذل محبّت پيش چشمت ساده بود

با چه رويی باغرورت ردّ احسان ميکنی؟!