عشقی که بود بین دل ما تمام شد!

آن لحظه های خوب کنارهمین هوا

آن اضطراب سرخ خدایا تمام شد!

می پرسم از خودم که بودن کنار تو

بی حرف آخرین، نه!آیا تمام شد!؟

دیگر چه فایده جهان زیرورو شود

آن فصلهای سبز که حالا تمام شد!

دیگر به من نگو به فردا نگاه کن!

شوق رسیدنم به فردا تمام شد!

یک خط و یک نشان کنار خیانتت

آن راهِ تا ابد! در این جا تمام شد!

 وقتی خیال شاعره پرواز میکند

یک پنجره به سمت غزل باز میکند

از هرچه عشق خسته شده...درد میکشد

در آینه برای خودش! ناز میکند

حافظ! برای دلبرکم فال میزنی؟!

الحق که فال عشق تو اعجاز میکند

باران شبیه بغض گلوگیر ابرها

در وصف درد ، گریه که آغاز میکند-

!- دارد شبیه کودکی ام جیغ میکشد

 طفلک دلم !بیاد تو آواز میکند

این را صبا نوشته برای دل خودش

:یک حس صادقانه که ابراز میکند

دارم ز ِ یاد عاشقی ات میروم وَباز»

سیزدهم آذرماه هشتاد وهفت

اين دل ديوانه را ويـــــــرانه کرد

فکرت و سوداي عشقت اين زمان

جان سوزان مرا بي خــــــانه کرد

ياد گيسوي تو اي نيکو صــــــــنم

شربت غم را براين پيــــمانه کرد

خسته ي جانم که در بحر غمـست

در هوس آن گوهر دردانــــه کرد

مست چشمان تو اي مهد صــــــفا

جرعه از داغ تو در ميـــخانه کرد

مستي ام از باده ي لبـــهاي توست

کو به افسون مست آن مستانه کرد

مردم از اين سردي شـــبهاي هجر

تا بتم هجرت ازاين بتخـــــانه کرد

چشمه ي جانم بخشکيد اي دريــــغ

بسکه شيون در غــــــم جانانه کرد

مرغ جانم در هواي دان عـــــــشق

پر زد و بر بام جانت لانــــــه کرد

گفت هاتف يارت اي زار امـــــــيد

دل بدنــــــــبال غم بيـــــــگانه کرد

6/6/70

در میان مرغزاری گم شده در راه باریک

دورها را می توانم با خیالاتم ببینم

با هوایی نیمه ابری با قراری گاه نزدیک

شبهه باران می کنم هر عابری را در خیابان

زیر چتر خاطراتی مرده از آوار تفکیک

مرگ بر آشفتگی ها زنده بادا مردگی ها

از تماشای دقایق بارش یکریز تاک _ تیک

کرم شب تابی که دارد راه و رسم زندگی را

می نویسد روی ظلمت با هزاران باور نیک

گاه چشمک می زند از دور تا دور

می شود از خنده ی او خنده ی الله تحریک

من در این گمگشتگی ها بی تو بارانی ترینم

زیر ابری تا ابد خیس زیر خاکی سردو تاریک

12/9/1387

وقتـــی نگاهِ گرم تو مـــــرا نــــــــاز می کند

طفلک دلم، به ســـوی تو پــــــــرواز می کند

من آیــه هـــای کــــــورِ د لم زار می زنـــــــد

یک خنده ات مسیـــحِ من، اعجــــــاز می کند

من...لحظه لحظه های دلم بی قـــــرار توست

من خط به خط ّ ِفاصله ام ، آغــاز می کند --

این عشق را که حاصلش درد است وشعرمن،

این عـــشق را کـــــــه حنـــجره آواز می کـند

ما را دگر زِ یاد......نه.....ز ِ یادت نمی بری

هر روز نامه های تو آخــر بــــاز می کند---

این دستهای ِ بی کسی و سرد و عـــا شـــقـم،

آن نــامه ها ....همان که ســر آغاز می کند؛

با نام عاشقی.........دل مرا تنگ کرده ای!

...من خسته ام..و شعرو باز....ایجاز می کند

...دارم ز ِ یاد عـــاشقـی ات مـــیروم  وبـــاز،

ایـن چــشمهای ســـــــادگی ام نــــاز می کـند

من خسته ام ز هرچه غم و از هرچه شاعری!

وقتی "صبا" تمـــام غمش سر بــاز مــی کند./

12/آذر/87

شرم از گفتن

حسرت از نگفتن

خاطره هاي سنگين در عبور

از لحظه هاي تلخ غم

وچه سخت است رفتن...

آغوش آسمانم بدون ماه

در حسرت يك نگاه

كه بگويمت با چشمانم

دوستت دارم

دهان باز و زبان سنگين

چقدر اين كلام به بغض فرو برده ام

خواهش دل

تن تب دارم

والتماس به زبان سنگين

كه بگويمت

دوستت دارم

گام هايت سنگين

زمان نفس...نفس ميزند زير گام هايت

التماس يك نگاه شدي

كه بگويمت

دوستت دارم

چه سخت است ياد ناگفته هاي زيبا

بجا ماندن يك دل شيدا

عشق در غباري نا پيدا

در حسرت يك كلام آشنا

كه بگويمت

دوستت دارم

پس نگاه كن

وگوش بده به من

كه بگويمت

دوستت دارم

5/9/87

سعيد مطوري/شمع شبستان

از دفتر شور عشق

از این یوغ ذلــــت ، جدایم کنید

نـــمی خواهم اصلا که آدم شوم

که زنجـــــیر منطق به پایم کنید

غـــذایم غزل ، فکر من عاشقی

در این راه روشن ، فدایم کـــنید

به جای نصیحت به من بهترست

به حــافظ توسُّل ، دعـــــایم کنید

چه کابوس تلخی،منِ بی غزل؟!

ازاین خواب وحشت صدایم کنید

عشق خدايي

عشقي به دل بيامد كوبنده تر ز  عشقت

سوزي دگر بسر شد سوزنده تر زعشقت

مستي من به كويش شوقش هميشه با من

باغي به   ديده  آمد سرزنده تر زعشقت

عشق خدايي من با اين دلم چه ها كرد

بگذاشت و گذر كرد رونده تر ز عشقت

شيريني كلامش يك لحظه با دل من

خوبي و دلبري كرد برنده تر ز عشقت

عشقي ابد بخواهم در پيش  اوبمانم

شوري به دل بيامد شوريده تر زعشقت

در باغم وگلستان در روي من همه گل

جمعي به دل بديدند بيننده تر زعشقت

اي شمع با تو گويم اين ره پر طراوت

دلي به عشق فدا كرد دلداده تر زعشقت

21/8/87

سعيد مطوري /شمع شبستان

از دفتر گلشن

خسته ام از همه كاشـــــــــــــانه مرا يادي كن

شمعم و باز به اين روشــــــني ات مي سوزم

ز بـــــــراي دل پـــــــروانه مــــــرا يادي كن

عقل و دين داده ام اينجا كه جــــــــنونم برسيد

شــــــادي اين دل ديـــــــوانه مـــــرا يادي كن

مي زنم مي همه شب خاطر خوش نقش تو را

مســـــــتم و در كف ميـــــــخانه مرا يادي كن

هوشم از سر شد و اين جـــــــــان خرابم مانده

مســـــــتم از آخـــــــر پيمــــــانه مرا يادي كن

مرغ آن جان توام تا ســـــــــر آن كوي وصال

جــــــلد اين بامــم و يك دانه مـــــــرا يادي كن

خاك سردم شده منزل چه زنم لاف امــــــــــيد

حمدي ام گو و به اين خـــــــــانه مرا يادي كن

11/9/87

تا نگرم قامت زيبــــــــــــاي تو

خسته ز غمها بنشيــــــــنم برت

بوسه زنم بر لب و سيــــماي تو

هيچ تنابنـــــــــده نــــگيرد دمي

پيش دل و ديده دمي جـــــاي تو

نيک نگر خاک بيابان عــــــشق

زانکه منــــــــم زير کف پاي تو

عاشقم و رند و جـــــگر سوخته

عاشق عشق و غم ســـــوداي تو

سرو چه باشد که کنم مـــــدح او

مدح نثار قد رعـــــــــــــــناي تو

گوش که دادم بشنـــــــــــيدم نوا

خوش چه نواي نــــي و آواي تو

عشق نگر کز غمش اينگونه ايم

هوي من و هوي من و هــاي تو

مستم و سوزان به کف ميـــــکده

مستم از آن ساغر مــيـــــــناي تو

رفت امـــــيد از بر و خاموش شد

تا که شـــــــــنيد اين غم فرداي تو

29/1/70

نقش بنفشه زاده زکِلکِ بهاریم

حرف دلت بگو که بدل می‌نویسمش

خوشحال می‌شوی تو از این راز داریم

من همچو لاله خون دلم می‌برم فرو

شاخص به دهر درصفت داغداریم

مستانه بلبلی  پَری از گُل به گُلبنی

مانند کوه شُهره من از استواریم

هرگز چو بید لرزه نیابم زباد تُند

سَروَم نماد روشنی از پایداریم

سارای شعر آمدو دارا شدم کنون

گشتم قرین دولت ازاین بُردباریم

پروانه سان در آتش عشق تو سوختم

سر خیل عاشقانم از این جانثاریم

« سینا» زِ لطف شعر تو دل شاد می‌شود

ریزد طراوت از قلم آبشاریم  

رحیم سینایی  6/5/1387

لـــرزه در افتـــاد به اندام بیــــد

دست کــسی شکل تن سرد داس

هرچه گل تازه که می دید، چید!

قصــه ی ما را به بهاران نگفت

زاغ سیـــــاهی که از اینجا پرید

باید از این لـــحظه دگر سوختن

تــــــــا به ابد داغ از آتش چشید

فکر نکـــــن این تن در مانده ام

منتی از قطــــره ی باران کشید

هیچکــــسی هیچکسی هیچکس!

خـــواری این سرو چمن را ندید

 غم را به دلم سپار و بگذر

پا روی دلم گذار و بگذر

تو در پی زندگانی خویش

من از پس تو با دل پر ریش

تو شاد و جوان و پر تکاپو

من خسته شکسته رفته از سو

تو میروی و افق پر از نور

من مانده به جا چو مرده در گور

ای کاش که مرده باشم آن روز

با یاد تو خفته باشم آن روز

آخر چه بوَد گناه این دل

دیگر که شود پناه این دل

جرم من و این دلم که دیده ؟

جز آنکه غم از جهان کشیده ؟

بر زخم من ار چه مرهمی نیست "

"چون تو به سلامتی غمی نیست

(بیت آخر از کتاب لیلی و مجنون نظامی است )

84/7/3

كينه را دور شد و فـــــــــــكر موّدت كرده

سينه ام تاب نشد از پس هـــــــجرت ماندن

درهواي وطنت اين هــــــــمه هجرت كرده

دل به صدگونه ستم ديد وزمـــــــــان شادي

خنده را با گل روي تو چه قــــــسمت كرده

رخت پيري به تن و زمزمه ي دولت عشق

دل من باز به پيري همـــــــه همّت كــــرده

دل ديوانه كه ديدم همه مست از مي عــشق

گويمت باز كه با ياد تو عــــــــــشرت كرده

به تو مي پيچم و از عطر نفسهاي تو خوش

به گمانم دل من شـــهوت شهــــــــرت كرده

ديدگانم شده خونابه كه بي من گــــــــــــذري

با رقيبم شدي و ديده چه غــــــــــــيرت كرده

جان من داده و كالاي بـــــــــــــدان در طلبي

سينه از دهشت اين حادثه حيــــــــــرت كرده

تو چه عاشق كشي اي كعبه ي سنگي امــــيد

كشتي اين سينه كه عمري به تو خدمت كرده

9/9/87

اگر عاشق نمي بودي، چه بودي

رها كن عشق و از معشوقه كم گوي

از اين سودا تو را جانا چه سودي

وفا كردي، جفا ديدي به هر بار

به رنج و درد و غم اي دل فزودي

درِ قلب به خون بنشسته ام را

نسنجيده به روي كه گشودي

تو را گفتم كه در هر دل وفا نيست

دل غمديده‌ي من، كي شنودي

به يك لبخند او، اي واي بر من

ز سَر عقل و كمالم را ربودي

رخ زردم گواه جور يار است

بِهْ از آنم كجا باشد شهودي

نگفتم خوب رويان بي‌ وفايند ؟

نبيني جز جفا در تار و پودي

نمي‌بيني كه مي‌سوزم چو شمعي

به شبگاهان كه تو تنها غنودي

سرشكم گويدت، پروانه‌ي من

در اين آتش همي سوزي به زودي

كه "هاتف" نيمه جان و حسرت آلود

بخواند با نواي چنگ و عودي

پشت چراغ قرمز  تجریش - جمعه شب!

یک ایستگاه خسته ی تاکسی - تویی که شب-

از کوچه های خیس گذشتیم - من و تو!

آقا مزاحمم نشو - لطفا... فقط برو!

این  کوچه های با تو قدم میزنم - بد است!

انگار کوچه نیست فقط - خط ممتد است!

لبخند تو که سایه ی تکرار میخورد . . .

تیرم - هدف - به چشم تو اینبار میخورد!

اسمت : ستاره بوده وَ سوسو نمیزدی

یک ذرّه  با عروسک من مو نمیزدی!

باید تو را عروس تمام غزل کنم!!

امشب تو را شبیه عروسک بغل کنم!

شب -  من و تو که فاصله مان دور میشود!

[این بیتها بخاطرِ... سانسور میشود ]!

تندیس من وَ تو - عریان - کنار تخت !

گفتم  نرو - شبیه به یک عشق پاره وقت!!

[ ... ]

حالا تو رفته ای - شده ام باز متهم!!

دارم به ربط قافیه ها فکر میکنم!

[ ...]

تصویر من دوباره  برای تو  مرده است!

این عشق ساده چرا زخم خورده  است!

دارد فسیل میشود این دل! نیامدی!

هر شب ترانه پشت ترانه - که

                                             تو بدی!

دارم کلاغ میشوم انگار - در خودم!

افسوس میخورم که چرا - عاشقت شدم؟!

هرشب  کلافه میکندم شعر چشم تو

دیگر از این خیال برو - تا ابد - برو!

 

 

کنار گونه های خیسم

در ایستگاه آخر

بین هزار سوال بی جواب

جا گذاشته ای

و من

قلبم را در چمدانهایت

خسته دل از خزان شدم ، ازکه کنم شکایتی

باده‌ی ناب آورید ، تا غم دل فروخورد

شیخ بگو بکام ما ، ساز کند روایتی

آمده است ومی‌دهد ، شرح حکایت جنون

گریه‌ی بی امان شمع ، مغفرت از شهادتی

سوخته جانم ودگر ، رحم به ما نمی‌کند

کس نرود به درگهش ، تا که کند شفاعتی

یاد ندارد آن زمان ، کو همه کان مهر بود

کینه ببرد از دلش ، سابقه‌ی رفاقتی

هرچه کنی نصیحتم ، کز سر کوی او روم

گم به رهش مرا به از ، موعظه‌ی هدایتی

«سینا» اگر که گشته است ، واله کنون به کوی او

دارد امید تا رسد ، مژده‌ی سر سلامتی

 رحیم سینایی 24/4/1383