آن زنی مــــی‌خـواست تا با مول خـــــــود

بــــــــــر زنـــد در پیش شـــــوی گول خود

پس به شوهـــــر گفت زن کـــای نیکبخت

مـــــن بــــــرآیـــم میـــوه چیــدن بر درخت

چـــون بــرآمـــد بـــر درخت آن زن گریست

چـــــون ز بــالا ســـــوی شوهر بنگریست

گفـــت شـــوهــــــر را کـــه ای مـأبــون رد

کیســـت آن لـــوطـــی کــــه بر تو می‌فتد

تـــــو بـــــه زیــــر او چـــو زن بغنـــــوده‌ای

ای فلان تـــــو خـــــود مخنـــث بـــــوده‌ای

گفت شوهــــــر نـــه سـرت گویی بگشت

ورنـــه اینجــــا نیســـت غیـر من به دشت

زن مکـــــــرر کـــــرد کــــــآن بـــا بـــــرطله

کیســـــــت بــــر پشتت فـــــرو خفته هله

گفــــت ای زن هیــــن فـــرود آ از درخـــت

که سرت گشت و خرف گشتی تو سخـت

چــــــــون فــــرود آمـــد بـــر آمد شوهرش

زن کشیــــــــد آن مــــــول را انـــــدر برش

گفت شـــوهــــر کیســـت آن ای روسپـی

کـــــه بـــــه بـــالای تــــو آمـــد چون کپی

گفـــت زن نـــــه نیســــت اینجـــا غیر من

هیـــــن ســــــرت برگشته شد هرزه متن

او مکــــــرر کــــــرد بـــــــر زن آن سخــــن

گفـــــت زن ایــــن هســــت از امـــــرودبن

از ســـــــر امــــــرودبـــــن مــــن هم‌چنان

کـــــــژ همـــــی دیـــــدم که تو ای قلتبان

هیــــــن فــــــرود آ تـــا ببینی هیچ نیست

ایـــــن همــــــه تخییـــــــل از امروبنیست

داستان حکایت زنی بدکار است با مردی ابله . زن هنگام گردش در باغ به همراه شوهرش ، فاسق خود را می بیند ! و هوس می کند در حضور شوهر خود با او عشق بازی کند . رو به شوهر  می گوید دلم گلابی می خواهد و از درخت امرود که نوعی گلابی وحشی است بالا می رود و از آنجــــا فریـــاد کنان  به شوهر می گوید : ای مرد ! این کیست که بر روی تو افتاده و تو چون زنان زیر او خوابیده ای نکند تو .... ! مـــرد نـــا باورانــه به زن می گوید: چه می گویی نکند آن بالا دچار سر گیجه شدی بیا پایین . و زن همچنان پرخاش کنان از درخت پایین می آید . با فریب کاری متعجب می ایستد و می گوید : عجب از آن بالا چه چیزها می دیدم در حالی که اصلا وجود ندارد . تو برو بالا و ببین چه می بینی ! مرد ابله از درخت بالا می رود و زن به مرد دیگر می گوید حالا بیا .

مرد بیچاره از آن بالا فریاد می زند . زن این کیست که با تو ...؟

و زن خنده کنان می گوید شوهر من هیچکسی اینجا نیست . این خاصیت این درخت است همانطور که من تو را با کس دیگری می دیدم.

حضرت مولانا با استفاده از قصه های عامیانه و با زبان آنها عالیتیرین مفاهیم فلسفی را طرح می کند . در ادامه و بلافاصله می فرماید :هزل تعلیم است آنرا جد شنو   کما اینکه در جایی دیگر در حکایت دیگری می فرماید : هزل من هزل نیست تعلیم است . ادامه شعر: