می گویند شعر آینه دل است ، اما اگر گرد و غباری بر روی آن بنشیند و آن را کدر کند محتاج صیقلی است ، این همان صیقل تجدد است که شعرای معاصر پدید آورده اند و البته این معنی دل و جگر را تر و تازه می کند . گروهی از شاعران بزرگ اخیر معتقدند که شاعر باید موضوع های تازه و نو برای آزمایش طبع  به کار برد ، البته سلاست و انسجام الفاظ قدما را باید حفظ کرد و حدود قوانین ادبی را محترم شمرد ، یعنی معانی نو را در همان لباس فاخر کهنه جلوه گر باید ساخت . چون در این مقاله مجال تطویل سخن نیست ، من اینک به ذکر بعضی از شیوه های نوین که در شعر فارسی به وجود آمده و بیشتر اهمیت دارد با نمونه ای از آثار سخن وران سخن سنج نامدار اخیر اکتفا می کنم . در نعمت سرکه شیره و اینکه جوانان مهذب الاخلاق باشند:

ز سرکه شیره که گویند ترا زیان خیزد ، 

ز ترش و شیرین کس را زیان چسان خیزد ؟ 

اگر چه ماه نفخ است غم مدار از آن 

که نفخ نیز به یک لحظه از میان خیزد 

عصیر دانه انگور را سه خاصیت است ، 

بگویمت به یقین کز میان گمان خیزد : 

یکی که باشد شیرین و آن دو دیگر را 

تو خود بنوش و بدان کان دو ز امتحان خیزد 

ابیات بالا از قصیده غرایی است که یکی از شاعران زبردست در موضوع بسیار تازه و بی سابقه ای سروده اند . و بعضی از شاعران بزرگوار شعر نوین معتقدند که مضامین شعر باید با زندگی جدید وفق بدهد . بنابر این البته شاعر باید ازین پس به جای شمع و پروانه از چراغ برق و پروانه گفتگو بکند و خود ایشان این شیوه مرضیه را با زبردستی تمام بکار بسته اند : 

چراغ برق را پروانه ای گفت 

که آخر از چه با گرمی نئی جفت ؟ 

جوابش داد آن معشوق روشن : 

نمی سوزم ترا ، بد می کنم من؟ 

و در جای دیگر این شاعر بزرگوار می فرماید : آه ای دلم ، آه ای خدغا ، دکتر کمک !! ای وای ! ای وای! 

ای جوش شیرینا بیا!  

کن راحتم ! کن راحتم 

دل درد ، دردی مشکل است 

درد         دل        است 

و شاعر جوان دیگری که اخیرا ظهور کرده ، عقیده دارد که باید مضامین شعر را از زندگی عادی گرفت و خود او که در این کار پیشقدم می باشد اشعار آبداری ذر این شیوه ساخته که نمونه آن ذیلا نقل می شود : 

یاد داری که شبی کشک و لبو می خوردیم 

عکس تو نیز به بالین من آویخته بود 

اندکی کشک و لبو بر سر آن ریخته بود 

ما به انگشت خود از عکس تو آن بستردیم ؟ 

امیدوارم این شاعر خوش قریحه موفق شود که در باره ماست و خیار و لنگه کفش یار و اینگونه مضامین دلپذیر نیز اشعار شیوایی بسراید و ما را از پرتو قریحه خود مستفیض نماید

اما این شاعران بزرگ با آنکه هر یک در مقام خود فرید عصر می باشند و ادبیات فارسی را با ابیات غرای خود زینت داده اند ، نمی توان گفت که به مرحله کمال رسیده اند 

(امید بر این دارم که از خواندن این اشعار زیبا لذت برده باشید     ( مریم