چشم می بندم بر اين دنيای سرد
و ارزوهایم بسان کودکی
می دود سر شار از ناپختگی
در خيالم عاری از هر رنج و درد
 

دست در دست تو دارم بی هراس
اسمان رنگ وفا دارد بخود
در میان جنگل انبوه مهر
نغمه ها جاريست همچون عطر ياس
 

می چکد باران  به ضرب اهنگ مهر
و دلی مشتاق ديدار خدا
شادمان از ريزش باران عشق
دست خود از کينه می شويد به مهر
 

کودک احساس من در دشت باز
بی هراس از گرگ در بين رمه
خسته از بازی ميان بره ها
می کشد خود را ميان خواب ناز
 

سوز سرمای حقيقت می درد
پرده خواب دو چشم خسته را
مادر احساس من وحشت کنان
کودک خود را به داخل می برد
 

بر دار عشقم و دو سه گامي به مُــردنم
باور نمــــــي كني بنــــــگر اين فراز را
 

در سر هواي كعبه ي تو ميكـــنم كه باز
با سر به راه عشق تو رفتم حـــــجاز را
 

با شوق وصل تو همه از خود گذشته ام
از اين شباب و پيري و عـــــمر دراز را
 

آواز زندگي زدي و بانــــــگ سرد مرگ
رقصيده جان من هــــــــمه آواي ساز را
 

تا چند مي ُكشي تو بيا و نــــــــظاره كن
جانم ستاندي و تو بـــــــــگو نرخ ناز را
 

ُمرد و شكست و رفت دل خون اين اميـد
يك دم نديـــــد و رفـــــت رخ دل نـواز را
 

28/7/88

واژه ي عشق
به معناي گذشتن با هم
از ميان كوچه باغ سبزدلگرميها
يا نشستن لب مرداب پر از نيلوفر
كه درونش چند مرغابي آزاد به ما مينگرند
و من و تو با هم
جمله اي ساده بسازيم از غم.
تو چه ميدانستي؟
كه خيال من از اين حادثه ها لبريز است
تو چه ميدانستي؟
كه من از فاجعه هم شعر و غزل ميسازم
تو چه ميدانستي؟
واژه ي عشق به معناي تو بود                       
تو چه میدانستی؟
تو نمیدانستی
تو نمیدانستی.
 

آخر ز داغ تو خـــون گــــــــريه مـي كنم
در خود شكستم و به برون گريـــه ميكنم
 

يك روز و هفته يا كه به سالي نبوده داغ
عمريست من به داغ قـــرون گريه ميكنم
 

عقلم به عشق برد و به تيغـــم جواب داد
از عشق تا به عمق جــــنون گريه ميكنم
 

حيف است گريه گاه نشــستن به پيش تو
دور از تو خرد و خسته كنون گريه ميكنم
 

تا بسته راه بغـــــــض من اين ماتم درون
كم بود ناله تا كه فــــــــــزون گريه ميكنم
 

ديگر نه خنده مي زند اين روي غمگسار
بر هيكل ستم كــــــش دون گريــــه ميكنم
 

سرخ است گرچه باز دو چشمانم از فراق
من بر امـــــــيد خوار و زبون گريه ميكنم
 

29/7/88

من ِ گذشته ی خود را به یاد داری که؟

به اصل ِ رجعت مرد اعتقاد داری که؟

منم به پای تو افتاده ام، نگاهم کن
به چشمهای خودت اعتماد داری که؟

اگرنه مثل لبت در حصار کن آن را
ظریف و ناب و زنانه، مداد داری که؟!

غزل غزل قلمم اعتراف کرد به عشق
خودت بخوان غزلم را، سواد داری که؟!

هنوز حلقه در انگشتم است، از تو کجاست؟
نگو که نیست! که دادی به باد!... داری که؟!

در استوای گرم تنت آب می شوم
وقتی که راهی سفر خواب می شوم
 

امشب دوباره آینه می شوی، من هم
نوری که می آیم و بازتاب می شوم
 

گفتم بهار آمده این بار سبز - که نه -
طرحی شبیه یک گل مرداب می شوم
 

من توبه میکنم و روزی هزار بار
قربانیم نمی کنی و بی تاب می شوم
 

من بی قرار آمدنت می شوم ببین
چیزی شبیه قطره ی سیماب می شوم
 

خورشید قصه ی تبخیر من تویی
حالا اسیر پنجه ی آفتاب می شوم
 

دیشب ستاره آمدنت را نوید داد
تا لحظه ی طلوع تو مهتاب می شوم
 

"والله که شهر بی تو مرا حبس می شود"
از شهر چشمهای تو سیراب می شوم...

86/6/3

امشب کنارمزرعه من هستم وخدا
بنهاده‌ام سر خود را به بالشی
چشمم برآسمان
تیره شبی ست
مهتاب غایب است
وخیل ستارگان
این پهن دشت تیره چراغان نموده‌اند
چشمم به گوشه گوشه این بام می‌دود
درفکر چیستم ؟
دنبال کیستم ؟
شاید ستاره‌ام
کو آن ستاره‌ی اقبال وبخت من
شاید افول کرده که این حال و روزم است
ناآشنا به درد من ورنج وسوزم است
آه ،ای ستاره‌ی اقبال وبخت من
امشب بیا به شام سیاهم طلوع کن
ای دل گذشت دوره بیحاصلی تو هم
امشب به یُمن طالع سَعدَت خُشوع کن
رحیم سینایی 30/4/1388
 

از آن مي ترسم آخر تا بترسي
در اين شيوه چه پروا مي كنم من

به دل با تو صفاها، بي تو بنگر
روان اشكي چو دريا مي كنم من

چه كم بودي گذشته تا به حالا
كه من فكر تو فردا مي كنم من

دمي بي تو نخواهم تا سرودن
به شعرم نام تو جا مي كنم من

به شوقت گاه شادي و جفاها
نگاهم رو به بالا مي كنم من

به اميّدم تو دادي اشك خونين
كه هر شب من خدايا مي كنم من

8/11/85

 بيا تا آنكه هستم باورم كـن

                         به صدها چشم ديدي عشق من را                 
بيا يكبار چشم ديگرم كـن

              نگه كن اين خراب كوچه هــا را                  
دلـي سوزان بر اين چشم ترم كن

تو را ميجويم و كم بازيابــــــــــم   

 خدا را يك نگاه آخــــــــرم كـــــن

               عزيزان يك به يك رفتند و اينــك                  
تو خاكي سرخ بر فرق سرم كـن

                     چه كردم جز نگاه عاشقـــــــــانه                  
نگه بر تير خونيـن پــرم كـن

          سياه سنگ ميكوبـــــــم بــه سينــــــــه
بر اين اميــد وصل ياورم كـن

ر- اميــد
29/11/86                        

ايوان مداين كه بود مابه عبرت

گر نيك ببيني كه شده مايه شوكت

طاقي كه بودسايه گه خسرو وكسرا

تاجيست كه شد بر سر ما موجب عزت

جايي كه بودجاي گه كوروش وزرتشت

تادور زمان است بود منشا بركت

خاكي كه بودزادگه رستم وسهراب

تا ريشه ما هست بود مبدا حركت

ارضي كه بود پايگه ناوك آرش

تا جان به بدن هست بودباعث غيرت

ايران كه بودقبله گه وشهره به آفاق

بر بام جهان است وشده آيه رحمت

(مغموم)بودخاك وطن سجده گه هر دل عاشق

بر چهره اهريمن نا پاك بود مايه ذلت

درميان ماهرويان مست رويت گشته ام
بي نياز از هيچ بندي بند كويت گشته ام
 

هر كجا پا مي گذاري مي سپارم راه تو
اين چنين از روي تو مفتون و شيدا گشته ام
 

هر كسي مجنون بپندارد چو بيند روي من
خود ندانستم زكي در بند ليلي گشته ام
 

هر زمان بر دل دهم اميد تا وصلش دمیست
زين بشارت بر همه غم ها توانا گشته ام
 

در بن چاه فراق روي تو اي پاكرخ
همچو بيژن بند تقدير ثريا گشته ام
 

در طريق عاشقي چون هجر مي بايد كشيد
هر دمي با ياد روي تو شكيبا گشته ام
 

نرگس چشمت چو ديدستي <<امير>>
از سرير پادشاهي دل گريزان گشته ام

ترجمه

 سنگ غم بشکست اگر این قلب ویران شده را
 نیست بفهمدکسی غیرازنگارم دردپنهان مرا
 سعی کردم نفهمند بیگانه ها احوالم را
 درخانه قلبم همیشه غم شد مهمان مرا
 خیلی ها فکرمی کردنندکه من یک فردخوشبختم
 با آه وناله سپری شد ولی دوران من
 بازنمی کنم اسرارم رابه جز دلبرم به بیگانه ای
 چونکه به جزاو جانانی نیست در عالم مرا
 رسم مان است تا کسی نمرده باشددرکش نمی کنیم
 عالم انسان بماند در عالم حیران مرا
 خیلی چشمها خوابیدند به جز نگارو من
 دلبرم را نازکردم شروع شد طوفان من
 من درعشق یک نگاریک عمریست مست شده ام
 عالم مستانه گی گشته باغ و بستان مرا
 باقری در میخانه عشقش پیمان بسته است
 با ساقی و میخانه عهد و قراریست مرا