آوای دل

ضیافت روزهای رمضان

2008-09-05T21:36:14Z

مست و سرمستم هنوز ای مهربان
باده ی دیشب بجانم همچنان

وای اگر دیشب ز بد مستی سخن
بر دهانم زن بدرّانم دهن

در برویم بار دیگر باز کن
دل خرابی ، دلبرش دمساز کن

جز تماشا وای اگر کاری کنم
گر اجازت سیل خون جاری کنم

گر بگویی این مکن ، پس چون کنم
از چه آرام این دل پرخون کنم

یا اگر خواهی برقصم دف زنان
مست میدان پا بکوبم کف زنان

عرشیان با فرشیان همره کنم
گردش چرخت ببین آنگه کنم

سقف مینا را زنم طرحی دگر
کهنه می لنگد ، براو چرخی دگر

این چه طرحی این خطاهایش چه بود
دائما یکسان شب و روزش چه سود

یارب این هرزه گیاهان را که کشت
باغ سر سبزت چرا خشکید و زشت

از چه در پای گلت خار آمده
دست عاشق تیغ و دل زار آمده

گر اجازت زیر و رو در دم کنم
هرچه شیطان دیو و دد ، آدم کنم

از پری زادان هزاران بیش و بیش
هر طرف بر آدمی از پس ز پیش

بلبلان چه چه زنان بر سنبلان
چتر گل بر سر خرامان نوگلان

یارب اینجا چون بهشتت می کنم
آدم از نیکو سرشتت می کنم

وای اگر شیطان فریبی در سرش
دورازآدم ، آتشی بر پیکرش

هرکه آمد کین مکن ، دورش تو خود
گر نه ،کارم بر غلط شاید که شد

گر نرانی شد خطا بر آن پدید
عیب کار ما مکن علت مزید

وای تو ای وای تو ای بی نشان
از سر اندازه بیرون بی گمان

اردکان یکم رمضان 1387

ای خدا دیشب پریشان ها سخن
آنچه بر دل کهنه گفتار کهن

با چه رویی در زنم درگاه تو
آستان بوسی کنم بر جاه تو

ترسم از خود اینچنین خیره سری
خشم اگر گیری تو از ما نگذری

پس همینجا گوشه گیری می کنم
راندگانت را امیری می کنم

جمع و بزمی تازه بر پا می کنم
فتنه ها بر پیر و برنا می کنم

هی ! شمایانی که چون من رانده او
بر ضیافت ، بهتر از ما خوانده او

پیش چشمش بزم دیگر می کنیم
هرچه پیش آید به آخر می کنیم

رانده ما را چون گنهکار آمدیم
دلبری ما را ، به آن کار آمدیم

خمره ها از باده ها لب تشنه ما
جام پی در پی چرا ما را روا

ای که می دانی چو خوردم مست مست
کوزه ی خالی به دیوار و شکست

پس چرا لب تشنه را دادی تو آن
یا مده ، دادی مگویش آنچنان

یا ببخشایم که بد مستی کنم
ناسزا ها بس ز سر مستی کنم

دانم آنجا در پناهت عاقبت
حال خوش حالان بگیرم عافیت

پس مران بی چاره را بار دگر
در برویم ، تا نشد کار دگر

بی نشان را کوچه ده از گوشه ای
خود تو پنهانش بده ره توشه ای

اردکان دوم رمضان 87

ای خدا امشب چه دلتنگ آمدم
نی چو دیشب کز سر جنگ آمدم

خسته ام فرمان بگو تیمار ما
گو طبیبی بر دل بیمار ما

از نفس افتاده را جایی بده
چرب و شیرین تر مسمّایی بده

گو بمالاند کسی پای مرا
تا شود ، دارد مدارای مرا

هان ، نمی بینی صدایم خسته شد
بغض فریادم گلو را بسته شد

گر نمی دانی ترا گویم بدان
پیش ازینجا همرهی با همرهان

بر سر کوهی به فریاد آمدم
داد ما بستان که بر داد آمدم

هان تو نشنیدی صداهامان ز کوه
ناله ها از ناملایم بر ستوه

کی سپیده سر زند این تار ِشب
آخر ای محبوب دل جانم به لب

شاید اینجا غلغله گم شد صدا
هرکسی چیزی طلب دارد ترا

بار ِ عامت را چرا بر هم زنم
چون فزون خواهم ، چرا بر کم زنم

پس تحمل می کنم ناچار را
خواب راحت دیده ی بیدار را

بهر بیداری کسی مامور کن
گوشه ی چشمی به ما از دور کن

وقت دیگر بی نشان را خاص کن
چاره اش از دیگر ِ اشخاص کن
اردکان سوم رمضان 87

یارب امشب دیده بانان را بگو
دیده بانی بام دیگر جستجو

خلوتی نیکو فراهم کن مرا
سینه خالی شد پر از غم کن مرا

دردم افزون کن که درمانم شود
آتشی سوزنده بر جانم شود

تنگ اگر آمد بجان این بند تن
می شود آسان بدرّانم رسن

پس بپیچان جان که تنگ آمد دلم
سر نمی پیچم که بر این مایلم

یک دم آنجا یک دم اینجا یم چرا
بال و پر زنجیر بر پایم چرا

از چه دادی اختیار و آن گهان
این مکن ، گر آن کنی ، شد آن چنان

دیده بان بر روزن چشمان چرا
نازک دل شد هزاران ماجرا

عقل ناقص را ، که فرمانش به جان
وای من زین گفته ها جان را امان

کس نباشد بشنود آزار ما
خود پناهم ده بگو ، این یار ما

بی نشان را بر ضیافت چیزکی
راه پنهانش نشان و خیزکی
اردکان چهارم رمضان 87

می آید

2008-09-05T20:04:04Z

پرده ها را به کناری بزنید

همه ی ایوان را

همه ی کوچه ی اطمینان را

همه ی ساحل اندوه مرا

همه ی روح مرا

خانه تکانی بکنید

به گمانم ز سفر می آید

آنکه چشمم همه عمر

خیره بر معبر خاموشش بود

او که اندیشه من

پرِ از عطر نفسهای عزیزش شده است

به گمانم ز سفر می آید

تا سر خسته ی من را به شب ساکت و امن نگهش وصل کند

تا که بر گوشه ی آرام سر شانه ی او

قطره های غمم اندک اندک

بچکد از لبه ی تنهایی

پرده ها را به کناری بزنید

مرگ می آید!

مرگ!

بيا برويم

2008-09-05T19:58:38Z

من وشب همیشه تنهاییم

کاش می توانستم تنهاییم را بر سینه ماه نقش کنم

کاش دستی مرا تا بی نهایت می برد.

شب زیباست و تو خلوت شب با خود میشود تنها شد و همراه با ستاره ها به مهمانی ماه رفت.

شبها ایمان در دل آدمها جوانه میزند و نگاهمان رو به دیدار آسمان میبرد

خدایا امشب از کجا و به نام چه کسی بنویسم؟

.

.

.

.

.

انگشتانم در جنوب و اشکهایم در مشرق جریان دارند.

صدایم در رویاهای بومی تو می تپد.

ای که شبها در حواشی تپه های سوخته ریحان وشب بو می کاری بگذار زیر عطر صدایت قدم بزنم.

روزها و شبها مثل گرد باد به خود می پیچند و ردی باریک بر پشت روزگار باقی می گذارد.

و من تو در زمین ته نشین میشویم.

من و تو باقی نمی مانیم.

شاید هیچکس روی مزارمان شاخه گلی نگذارد.

بیا کنار من بیا تا یک عکس از روحمان بگیریم.استخوانهای من تشنه اند.

همه فرات را در کاسه ای بریز ونیل رابه من نشان بده.می خوام کلماتم را در سبدی کوچک بگذارم

و در امواج آن رها کنم.

به من بگو چگونه می توان از یک کبوتر آسمانی تر بود؟

چگونه می توان مثل ریشه ها نبود و به زمین دل نبست؟

چگونه می توان آینه وار سرشار از تماشا بود؟

من میدانم خورشید هر شب رو به سراب می رود و مهتاب هر شب حلالی تر می شود.

قلب همه آدمها نیز یک روز غروب خواهد کرد.

من می دانم در انبوه ابرها حتی یک ماهی کوچک نمی تواند شناور باشد.

من میدانم روزی روی لبخندهای ما غباری سنگین خواهد نشست.

بیا برویم سوی افقهای سرخ عشق وخاطره.اینجا پشت نگاههای مه آلود پرواز سینه سرخان به

چشم نمی آید.

بیا برویم . پاییز که بیاید پرستوها از درخت می افتند وبرگها پر از سرود آخر میشوند.

پاییز که بیاید،آوازهامان زیر باران خیس می شود.

بیا برویم عقربه هاروی 7 سکوت کرده اند تو هفت بار به دنیا آمده ای ومن هفت بار از دنیا رفته ام.

و سیبها هفت روز دیگر معطر میشوند

دوست می دارم شمارا

2008-09-05T19:51:16Z

دوست دارم

نفس خوب شما را

مثل پیچک های سرخ

گره ای کور،

به روحم بزنم

دوست دارم

این نواهای شما را

به گوش خلق آویزان کنم

دوست دارم

عطر گیسوی شما را

به تن عریان صفا بزنم

دوست دارم

نوای دل خود را

به نوای شما

پیوند بزنم

دوست دارم ...شما را

دوستتان دارم.

خدا سلام

2008-09-05T19:33:11Z

دستانم را
که به ريسمان
محکم نام تو گره مي زنم
احساس تلخ سقوط
در دلم محو ميشود
چقدر با نام تو فاصله گرفته ام؟
تو بگو...
ميدانم ...
دور شده ام...
به وسعت تمام
ثانيه ها دقيقه ها و ساعتها
و روز هايي که غفلت کردم
دامان پر مهر تو را رها کردم
و محو زيبايي هاي دنيا شدم
و گم کردم تو را
و گم شدم...
در اين بازار پر همهمه دنيا
و حالا....
پس از گذشت
روز هاي از دست رفته
دوباره بازگشته ام...
بين من و تو
به اندازه ي کوهي از
گناه و غفلت
فاصله افتاده است...
و تو خود ميداني
که هيچ حاصلي
از اين فاصله نبردم
جز قلب و روحي
زخمي و خسته
و کوله باري سنگين از گناه
اما حالا من برگشته ام
اميدوار به رحمت بي انتهاي تو
ميخواهم اين فاصله ها را پر کنم
پناهم ميدهي آيا... ؟
دستانم را اين بار
محکم تر به نام تو گره ميزنم
و احساس تلخ
سقوط در دلم محو ميشود
چيزي شبيه صداي سبز دعا
امن يجيب دلم
در دل کوه طنين مي افکند
و صداي آمين را
از تمام ذرات
زمين و آسمان ميشنوم
انگار تمام هستی
در تکاپو هستند تا
مرا به تو برسانند
تو دستانم خسته ام را بگير
اي خداي من

امیر

2008-09-05T18:55:41Z

تقدیم به پسرم امیرکه سوژه این شعر بود

آمد از مدرسه دیروز امیر

کفش کَند , گفت سلام

پاسُخش دادم با بوسه‌ی مهر

دفترش باز نمود

و پراکند کنارش همه رنگ

سبز وآبی وسیاه

قرمز ونارنجی

بامدادی در دست

نقش زد آدمکی بر کاغذ

آن طرف آدمکی کوچکتر

که به کف چیزی داشت

گفتمش : چه کشیدی پسرم ؟

خنده‌ای زد آرام

چشم در چشمم دوخت

گفت : بابا نان داد

رحیم سینایی مهرماه 75

امروزپسر کوچکم امیر در رشته مهندسی مواد( متالوزی صنعتی ) دانشگاه شیراز پذیرفته شد

برایش نوشتم

پسرم

در کتاب عُمرت

صفحه‌ی تازه ای آغاز شد ست

عاشقانه قلمت را بردار

عاقلانه بنویس

پُرخرد مطلب نابی در آن

تا بدانی که چه می خواهی گفت

تا بدانی که چه می خواهی کرد

رحیم سینایی 14/6/1387

با عشق

2008-09-05T17:03:22Z

با عشق با این سینه چه کار دارید؟

با این دل بی کینه چه کار دارید؟

شما که دیگر نمی شناسید خود را

با عکس در آیینه چه کار دارید؟

آن روز و امروز

2008-09-05T13:02:44Z

آن روز

حاشیه تلخ واژه هایت

قانون جاودانه صداقت را

اندوهگین کرد.

آن روز پیاله ای از زهر کلامت

آواز خورشید را خاموش کرد

و تو همچنان

به برهنه پای شهر عشق می خندیدی

آن روز

حجم سبزی از بغض

گلویم را چنگ میزد

و همچنان

صلح را نثار شعر می کردم.

آن روز

پوست اشعار عاشقانه ام

زیر آفتاب سوخت، خاکستر شد.

امروز

نه افسرده خواهم شد

نه غمگین

نه خشمناک

و نه اشکی بر گونه کاغذ خواهم ریخت.

امروز

خاطراتت

طعم تلخ اشعارت را

به گدا خواهم سپرد.

2008

آي آنا

2008-09-05T11:54:39Z

اورییم قانلا دولوپ گوزلریم آغلار آی آنا

هر امیدین قاپیسین اوستومه باغلار آی انا

من کی دنیا دا محبت الدیم هر گلنه

ندن آواره فلک قلبیمی اوخلار آی آنا

نه یتیمین نه فقیرین اوریین داغلامیشام

بو یارا قلبیمی دنیا نیه دوزلار آی آنا

هر کسین جور و جفاسین چکرم من اورییه

پس ندن جانیما دولدوردو دومانلار آی

هر کسه جان ده میشم دشمن جان اولدو منه

نا امیدم باسارام باغریما داشلار آی آنا

سنه قربان بو جفا لرده یانان قان اورییم

یوزوی اللها توت ایله دعالار آی آنا

ترجمه

دلم خون شده میباره چشمام ای مادر

در همه ی امیدها رو میبنده به روم ای مادر

من که به همه محبت کردم تو دنیا

پس چرا این فلک آواره قلبمو تیر زد ای مادر

من که نه قلب فقیر نه یتیم رو نسوزوندم

پس چرا این قلب زخمیم رو نمک زده دنیا ای مادر

جور و جفای همه رو من به دل میکشم

برای چی جانم رو پر از دودها کرده ای مادر

به هر کس جان گفتم دشمن جانم شد

نا امیدم سنگ به قلبم میفشارم ای مادر

ای به قربان تو این قلب از جفا ها سوخته ام

روتو به خدا کن و برام دعا ها کن ای مادر

87/5/9

آیریلیق

2008-09-05T11:41:32Z

اينان اينان سوزلًريمه

بير باخ بير باخ گوزلًريمه

گونش هر گون باتاندا

اولدوز لاري ساياندا

دديم بير گون گَلَرسن

گوزلريمنن اوپَرسن

دومان گلدي توز اولدي

آراميزدا سوز اولدي

آي آنا جان

دالیمدا سو توكَرسَن

گوز لريمنن اوپَرسن

آتا مينيب چاپارسان

داق اوستونده يازارسان

آي

آه

آيريليق

تقدیم به آوای دلی ها

2008-09-04T21:17:51Z

می نویسم امشب ای آوای دل
تا تو را ای بی نشان یادت کنم
دوست دارم با نوشتن امشبی
در خیالاتِ خودم شادت کنم
می نویسم از امید و روشنی
می نویسم از دلِ سینائی ام
از فرشته ، از دو بالِ آسمان
از سپیده از گلِ مینائی ام
می نویسم تا غزل بارانِ عشق
ای غزل پردازِ پر شورِ سرم
می نویسم امشب از چشمانِ تو
ای فدایِ چشم هایِ خواهرم
می نویسم امشب از خورشیدِ عشق
می نویسم از شبِ گیسویِ نور
از طلوعِ بانویِ مشرق زمین
تا غروبِ سرخِ مغرب هایِ دور
می وزد هر دم به دل بادِ صبا
می کند او با دلِ من گفتگو
می نویسم امشب از چشمِ شما
این منم با یک دل و صد آرزو
می نویسم امشب از تو آشنا
آشنایِ دور و نزدیکِ دلم
می نویسم تا نگوئی مُرده بود
می نویسم تا بگوئی مَرد بود
می نویسم باز می گیرم قلم
در میانِ دست و انگشتان خود
می نویسم از شماهائیکه من ،
دوست دارم با تمامِ جانِ خود

ماه عشق

2008-09-04T20:48:45Z

رمضان ماه رضایت آمده
ماه عشق و نور آیت آمده

قدر این ماه شفا را تو بدان
نوری از مهر و شفاعت آمده

عاشقی

2008-09-04T20:43:52Z

وضو گرفته دل دگر، به آبروی عاشقی
اذان بگو که ایستد دلم به سوی عاشقی

بگو که از حضور دل ، تمام سینه پر شود
دلم به جست وجوی حق ، رود به کوی عاشقی

به راه خون گردنم ، نشسته دست سبز دوست
به رد پای دست او ، گلو چو جوی عاشقی

خدا کند دعای دل به گوش عرشیان رسد
رسد دلم به مقصدش ، به آرزوی عاشقی

هوس به باغ سیب خود ، کشاند این غریبه را
انار دوست چاره ام ، به رنگ وبوی عاشقی

به راه راستم کشد ، دو تار موی کج روت
به قاف حق سفر کنم ، دگر به موی عاشقی

لبم چرا نمی شود ، تر از سرود تازه ای
جواب ها گرفته ام ز گفت و گوی عاشقی

ترانه جاودانه شد ، فقط به حرمت صدا
برای ثبت این غزل ، شوم گلوی عاشقی

تیر 87

ای زن ای مادر

2008-09-04T20:36:53Z

سُلاله‌ی حیات از بطن تو می‌تراود

وبهشت کمترین هدیه است به پایت

نفس با نام تو عطر آگین می‌شود

وآسمان در وسعتت گُم

نجابت خدایی ترین آیه‌ات

وشرم شقایق جاوید گونه‌هایت

لالائیت آبشار خیالم را مترنم می‌کند

وکلامت گلهای اندیشه ام را بارور

ایمانم در باور تو می‌روید

در آزادگیم آگاهی تو ساریست

اوج تشنگیم را

قطره‌ای از زلال تو کافی

در استقامتت قامت نماز می‌بندم

ودرقنوتم نام تو جاریست

ای زن ، ای مادر

چه گویمت که ترا درخور افتد؟

خاموش می‌شوم زیرا

دریای ژرف احساسم درحسرت مرواریدمی‌گرید

رحیم سینایی

نقطه

2008-09-04T20:32:27Z

شبی خاموش

لحظه ها تاریک

و فانوسی که در اتاق سوسو میزند

شباهت یک احساس به هیچ

و حسی گمشده در مکانی بی نام

سایه دستانی که آرام با دستانم آلوده می شوند

و نگاه سردی که سکوت روحت را می شکند

صدای کلمات تو با ذهنم درگیر می شود

واز میان کلام فریاد میزند

بیهوده مکان را جستجو نکن

یک نگاه، یک زهر خند

و نقطه آن زمانی بود

که از مرز عشق دست خالی گذر کردم

2008